چرا مرغ پرهای خود را میکند؟ (+ راه درمان)

آیا می‌ دانید چرا مرغ‌ ها پرهای خود یا دیگر مرغ‌ ها را می‌ کنند؟ رفتار پرکنی در مرغ‌ ها نشانه چیست و چه عواملی باعث آن می‌ شود؟و چگونه می‌ توان این مشکل را به‌ صورت اصولی درمان یا از آن پیشگیری کرد در این نوشته از چیکن دیوایس به طور کامل به آن پرداخته شده است.

دستگاه جوجه کشی ارزان ایزی باتور ۵ (۱۲ تایی)

• امکان جوجه کشی از تخم پرندگان مختلف
• مجهز به سنسور SHT سوئیسی نسل چهار
• با امکان ارسال رایگان به اقصی نقاط کشور

تلفن تماس کارشناس فروش خرید دستگاه جوجه کشی ارزان ایزی باتور ۵ (۱۲ تایی)

پرکنی در مرغ نشانه چیست؟

پرکنی در مرغ‌ ها ممکن است به عنوان یک رفتار عصبی یا استرسی تلقی شود، اما در بسیاری از موارد، می‌ تواند نشانه‌ ای از مشکلات فیزیولوژیکی یا تغذیه‌ ای باشد. پرکنی ممکن است محدود به کندن چند پر در یک ناحیه خاص باشد یا به‌ صورت شدیدتری رخ دهد که در آن نواحی وسیعی از بدن پرنده کاملاً بدون پر می‌ شود. این رفتار ممکن است خودمحور کندن پرهای خود یا کندن پرهای سایر مرغ‌ ها باشد. گاهی حتی با بروز زخم و خونریزی نیز همراه است که به‌ مرور می‌ تواند تبدیل به عادت مزمن و خطرناک شود.

دلایل پرکنی در مرغ ها چیست؟ 

پرکنی در مرغ ها میتواند در اثر موارد مختلفی به وجود آید که در ادامه به توضیح هر یک از این موارد پرداخته شده است که عبارتند از: 

پرکنی مرغ در فصل پاییز و زمستان

یکی از موارد مهمی که در پرکنی باید در نظر گرفت، تأثیر تغییر فصل‌ ها است. در فصل‌ های پاییز و زمستان، مرغ‌ ها معمولاً وارد دوره طبیعی پرریزی می‌ شوند که طی آن پرهای قدیمی می‌ ریزند و پرهای جدید رشد می‌ کنند. این فرآیند تحت کنترل سیستم هورمونی و کاهش ساعات روشنایی طبیعی اتفاق می‌ افتد. اما گاهی پرریزی طبیعی با پرکنی اشتباه گرفته می‌ شود یا به دلیل استرس ناشی از سرما، کاهش نور، یا تغییر ناگهانی در شرایط نگهداری، مرغ شروع به کندن پرهای خود می‌ کند.

نقش تغذیه در پرکنی مرغ‌ ها

کمبود برخی مواد مغذی مانند پروتئین، اسیدهای آمینه ضروری (به‌ ویژه متیونین و لیزین)، مواد معدنی مانند روی، منیزیم و فسفر و نیز ویتامین‌ هایی مانند بیوتین و ویتامین B12 می‌ تواند یکی از دلایل اصلی پرکنی باشد. پرها ساختاری پروتئینی دارند و در صورت عدم تامین پروتئین کافی، بدن مرغ به‌ صورت غریزی شروع به بازیافت مواد از طریق کندن پرها می‌ کند. همچنین کمبود فیبر در جیره غذایی ممکن است منجر به بروز رفتارهای عصبی و پرکنی شود.

نقش شرایط محیطی در پرکنی

محیط زندگی مرغ‌ ها یکی از مهم‌ ترین عوامل بروز یا تشدید پرکنی است. تراکم بالای مرغ‌ ها در قفس، کمبود فضای حرکتی، تهویه نامناسب، نوردهی بیش از حد یا کم‌ بودن نور، سر و صدای مداوم و نبود وسایل سرگرمی همگی از عوامل تحریک‌ کننده‌ پرکنی هستند.

هورمون‌ ها و پرکنی در مرغ

هورمون‌ ها نقش مهمی در کنترل رفتار مرغ دارند. تغییرات هورمونی در زمان بلوغ جنسی، آغاز تخم‌گذاری یا حتی در نتیجه استرس‌ های شدید می‌ توانند باعث بروز رفتارهای غیرعادی از جمله پرکنی شوند. کاهش یا افزایش غیرطبیعی هورمون‌ هایی مانند استروژن یا پرولاکتین ممکن است سبب تغییر در رفتار پرنده گردد. این موضوع در مرغ‌ های اصلاح‌ نژاد شده بیشتر مشاهده می‌ شود.

کندن پرهای سینه در دوران تخمگذاری

یکی از رفتارهایی که در مرغ‌ های مادر بسیار رایج است، کندن پرهای ناحیه سینه در زمان خوابیدن روی تخم‌ هاست. این رفتار نه‌ تنها غیرطبیعی نیست بلکه یک واکنش غریزی و فیزیولوژیکی است. کندن پرهای سینه باعث تماس مستقیم پوست مرغ با تخم‌ ها می‌ شود و به انتقال بهتر گرما به تخم‌ ها کمک می‌ کند. این عمل بخشی از غریزه مادری مرغ‌ هاست که در طی دوره جوجه‌ کشی طبیعی مشاهده می‌ شود.

نقش بیماری‌ ها در پرکنی مرغ‌ ها

برخی از بیماری‌ های انگلی مانند شپش، کنه قرمز یا مایت‌ های پوستی نیز ممکن است باعث تحریک شدید پوست و پرکنی شوند. مرغ‌ هایی که به انگل‌ های خارجی مبتلا هستند، به دلیل خارش مداوم، پرهای خود را می‌ کَنند. همچنین بیماری‌ های مزمن پوستی یا التهابی نیز ممکن است عامل پرکنی باشند. بررسی دقیق پوست، ناحیه زیر بال‌ ها و اطراف مخرج برای یافتن انگل یا ضایعه‌ های پوستی ضروری است.

ضدعفونی منظم محیط ، حمام خاک در درمان انگل‌ های خارجی نقش کلیدی دارند.

نقش ژنتیک و نژاد در پرکنی

برخی نژادهای مرغ نسبت به دیگران رفتارهای پرخاشگرانه‌ تری دارند و مستعد پرکنی هستند. برای مثال نژادهای تخم‌ گذار سفید (مانند لوهمن) در محیط‌ های صنعتی ممکن است نسبت به نژادهای بومی یا رنگی رفتارهای استرسی بیشتری نشان دهند. انتخاب ژنتیکی در طول نسل‌ ها ممکن است برخی صفات رفتاری مانند اضطراب، ترس یا پرکنی را افزایش دهد. بنابراین ژنتیک نیز در بروز این رفتار بی‌ تأثیر نیست.

درمان و مدیریت پرکنی در مرغ‌ ها

درمان پرکنی به‌ شدت به علت اصلی آن بستگی دارد. اگر پرکنی ناشی از کمبود تغذیه‌ ای باشد، اصلاح جیره غذایی اولین قدم است. در موارد رفتاری یا عصبی، ایجاد تغییرات در محیط زندگی مانند بهبود نور، تهویه و فضای نگهداری می‌ تواند بسیار مؤثر باشد. درمان انگل‌ ها، استفاده از مکمل‌ های ضد استرس مانند الکترولیت‌ ها و ویتامین‌ ها از جمله راهکارها هستند. در موارد بسیار شدید، دامپزشکان ممکن است استفاده از اسپری‌ های تلخ‌ مزه برای بازداشتن مرغ از پرکنی را توصیه کنند.

سخن آخر

در این مقاله از وبسایت رسمی گروه صنعتی اسکندری در رابطه با دلایلی که منجر به پرکنی در مرغ ها میشود اطلاعاتی ارائه شده است که میتوانید با استفاده از نکات ارائه شده اقدام به رفع مشکل نمایید. چنانچه در این حیطه سوالی دارید با ما در قسمت نظرات در میان بگذارید.