حساب کاربری

لطفا از حروف a-z,A-Z,0-9 استفاده نمایید - حداقل 5 کاراکتر

حداقل 8 کاراکتر

آموزش جوجه کبوترها

1 ستاره2 ستاره3 ستاره4 ستاره5 ستاره | 1 امتیاز | میانگین 5٫00 از 5
Loading...
image_pdf

آموزش جوجه کبوترها

آموزش جوجه کبوترها – حدوداً پس از چهار هفته، بعد از درآمدن جوجه ها از تخم، کم کم به خوردن دانه میپردازند یعنی از یک ماهگی به بعد جوجه ها تغذیه را آغاز می نمایند، پرورش دهنده هر گاه مطمئن شد که جوجه علاوه بر داشتن دانه میتواند به تنهایی آب را هم بخورد، آن را از پدر و مادرش جدا کرده و غذا خوردن را به خودش واگذار می کند. در روزهای نخست به جوجه ها دانه های نسبتاً درشت میدهند تا خسته نشده و بتواند خود را سیر نماید. این دانه ها می تواند گندم، قره ماش و یا گاودانه باشد و آهسته آهسته در روز های بعد این دانه های درشت را با مقداری ارزن مخلوط نموده و به جای دانه درشت به جوجه ها می خورانند و کم کم از مقدار دانه درشت کاسته و به دانه ریز اضافه مینمایند تا کبوتر جوان بتواند وزن خود را کم نموده و برای پرواز آماده شود. طریقه عادت دادن جوجه به لانه (جلد کردن) سلیقه ای است و هر پرورش دهنده ای، با تجربه و روشی خود این عمل را آموزش میدهد. بعد از اینکه پرورش دهنده از غذا خوردن جوجه ها مطمئن گردید، آنها را از والدین خود جدا نموده و آنها را برای پرواز آماده می کند چون جوجه ها هم از نظر سن و هم از نظر آگاهی و قدرت تقریباً باهم برابرند. در ابتدا که هنوز جوجه کبوترها با محیط خارج آشنا نیستند تعدادی از پرهای میانی بالهایشان را با نخ یا سنجاق کوچکی به هم متصل نموده و سپس آنها را در بیرون لانه با آب تنی دادن و دانه مناسب و آفتاب سرخوش می نمایند و چند روزی را صبر می کنند تا آنها با محیط اطراف و محل زندگی خود چه در پشت بام و چه در حیاط منزل آشنا شوند.

مسابقات گرو

(در تمام مراحل یاد شده پرورش دهنده لحظه ای نباید جوجه ها را ترک نماید چون در این اوقات به دلیل این که جوجه ها با محیط اشنایی ندارند ممکن است اتفاق غیر منتظره ای برایشان بیافتد.) سپس بعد از حدود یک هفته تا ده روز است که پرهای آن ها را پس از اطمینان از شناخت کامل لانه و محیط اطرافشان اندک اندک باز نموده و جوجه ها به عادت همیشگی که پرهایشان بسته بوده ابتدا از خود عکس العمل خاصی نشان نمیدهند و پرورش دهنده بایستی با صبر و حوصله بسیار به جوجه ها بفهماند  که می توانند پرواز کنند. در آغاز پرورش دهنده با شیئی مانند یک چوب بلند آنها را تحریک به پرواز می کند و به آنها می فهماند که بال هایشان باز است و برای پرواز هیچ گونه محدودیتی ندارند (لازم به ذکر است که در کلیه مراحل جلد کردن پرورش دهندگان وضعیت آب و هوایی را در نظر می گیرند مثلاً هیچ گاه جوجه ها را در هوای ابری، طوفانی ویا برفی و بارانی به بیرون از قفس هدایت نمیکنند چون ممکن است با هر حرکت غیر متعارف طبیعی جوجه نتواند خود را کنترل کند و به پرواز در آید و بر بام دیگری بیافتد و حاصل چند ماه زحمت طاقت فرسای صاحبشی به هدر رفته و نتواند به لانه خود باز گردد و در اصطلاح گم شود. (روزهای تربیت معمولاً روزهای لطیف بهاری و یا روزهای زیبای پاییز و پایان فصل گرماست.) پرورش دهنده می تواند در مدت کوتاهی جوجه کبوترها را جلد نموده و به پرواز وا دارد. پرورش دهنده حرفه ای هیچ گاه از جوجه ها نمی خواهد که از حد و توان خود بیشتر پرواز نماید و در هر لحظه ای که مایل بود می تواند بر بام خانه نشسته تا بزرگتر شده و به صورت حرفه ای و ورزشکارانه بتواند پرواز کند. (کبوتران ناجلد را بیشتر در بعد از ظهر بیرون می آورند و آموزش میدهند.) کبوتران برای این که به سن بلوغ برسند و یا اینکه چه مدتی از سن آن ها گذشته است (البته تا بلوغ کاملی) نشانه هایی دارند که مهمترین آن ها ریزش پر پروازی است. اگر پرورش دهنده بخواهد سن جوجه یا کبوتر جوانی را تشخیص دهد در ابتدا یکی از بالهای پرنده را باز مینماید و به محض، مشاهده تعداد پرهای ریخته شده که به جای آن پر جدیدی روییده است میتواند تشخیص دهد که جوجه چند ماهه است و ان بدین ترتیب است که از (پر دهم به طرف شاهپرهای بزرگ ابتدایی بال ها از جوجگی به طرف بلوغ ریزش پرها آغاز شده و به جای انها پرهای نو جایگزین می گردد) در کبوتران پروازی به طور متعارف اگر ۲ تا 4  پر از همین پرهای جوجگی ریخته و به جایشان پر جدید در آمده باشند آن ها قادر خواهند بود که به اصطلاح بازی کرده (نمایش دهند) و وقتی بتواند این نمایش را به طور کامل اجرا کنند آنها را برای یک دوره شش ماهه استراحت داده و قلم می کنند از بزرگترین شاه پر که در ابتدای پرها قرار گرفته به طرف آخرین پر ریخته شده که به تازگی جایگزین گردیده است پرها را می چینند و این ممکن است تعداد متفاوتی داشته باشد و مستقیماً به تعداد پر های ریخته شده بستگی دارد یعنی اگر ۴ پر ریخته باشد ۶ پر قیچی می کنند و اگر ۲ پر را انداخته باشد ۸ پر را) تا هم از نظر بنیه و بدن قوی تر شوند وهم به سن بلوغ برسند. البته اخیرا آنها را به همان صورت طبیعی در زیر تورهای تعبیه شده در مقابل لانه نگه میدارند و آنها را هرگز از تور خارج نمی نمایند تا آن دوران سپری گردد و پس از اتمام دوران و فصل پرواز جدید که همانا بهار است به سن بلوغ رسیده و آزمایش مجددی بدهند و خود را برای پرش نهایی در تابستان اماده نمایند. (البته در تیر ماه) لازم به ذکر است که پس از آزمایشی بهاری کبوتران پروازی برای تابستان را در اصطلاح کبک می کنند. کلیه پرهای پرواز از ابتدا تا انتها به اضافه پرهای دم و پشت دم را میکشند تا تمام پرها از نو روییده و در موقع مسابقه و یا پرواز تابستانی پر ریزی (تولک) ننمایند.

همچنین بخوانید :
پرورش و نگهداری کبوتر : تغذیه کبوتر

 

مسابقات گرو

مدیر سایت
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.